Ísland sagði nei – en sagði það nei við Evrópu?
Skoðanagrein á Vísi þar sem höfundur andmælir þeirri einföldu túlkun að niðurstaða þjóðaratkvæðagreiðslunnar hafi verið höfnun á Evrópu. Röksemdafærslan er yfirveguð og höfundur gengst við eigin óvissu, en fullyrðingar um áhrif samfélagsmiðla eru ekki stuttar einu dæmi.
Skoðanagrein, og hún er metin sem slík: hér er engin krafa um jafnvægi heimilda, heldur um röksemdir.
Sterkasta atriðið í greininni er einnig það heiðarlegasta. Höfundur setur fram kjarnaspurninguna, hvers vegna já-hliðin þurfti að sýna hvað full aðild bætti við EES-samninginn, og svarar henni ekki með óskhyggju. Hann viðurkennir raunverulega kosti og ókosti í báðar áttir og segir hreint út að hann viti ekki svarið. Áhyggjur af sjávarútvegi og fullveldi eru ekki afgreiddar sem fordómar heldur teknar sem lögmæt afstaða. Það er sjaldgæft í þessari umræðu.
Veikasti hlekkurinn er kaflinn um samfélagsmiðla. Þar er fullyrt að hálfsannleikur hafi dreifst um kostnað við aðild, vald Íslands og sjálft kjörefnið, en ekki eitt einasta dæmi er nefnt. Höfundur bakkar svo sjálfur út úr fullyrðingunni með því að segja að ekki megi skýra niðurstöðuna með falsfréttum. Þar hefði annaðhvort átt að nefna eitt áþreifanlegt dæmi eða sleppa kaflanum.
Þá hangir orðið „tæp“ í lausu lofti. Niðurstöðutölur eru hvergi nefndar, þótt greinin byggi hluta röksemdanna á því hversu mjótt hafi verið á munum. Ein tala hefði styrkt allan textann.
