Landsmenn bregðast við nýjum meirihluta í borginni – „Mun Snorri Másson reynast Miðflokknum dýrkeyptastur?“

Greinin er birt undir flokknum „Fréttir" og sett upp sem ritstjórnarefni, en í raun er hér um samantekt á viðbrögðum á samfélagsmiðlum að ræða, án sjálfstæðrar heimildavinnu. Ekkert bendir til þess að blaðamaður hafi haft samband við neinn þeirra sem vitnað er til; öll efnistökin eru endurbirt úr opnum færslum á X og Facebook. Slík uppsetning er ekki sjálfkrafa gölluð, en vandinn er að raddflóra greinarinnar hallar mjög til hægri í gagnrýni: meirihluti viðbragðanna kemur frá hægrisinnaðri kjósendum eða gagnrýnendum Sjálfstæðisflokksins sem telja flokkinn hafa svikið kjósendur sína, en röddum úr röðum Viðreisnar og Framsóknar er lítill vettvangur veittur til að útskýra gildi samstarfsins. Pawel Bartoszek fær stutta tilvitnun og Hildur Sverrisdóttir eina setningu, en þær raddir drukna í tugi gagnrýninna tísta. Framsetningin skapar þannig ójafnvægi þar sem lesandinn fær þá tilfinningu að viðbrögðin séu yfirþyrmandi neikvæð, án þess að greinin leggi mat á hvort það endurspegli raunverulega skoðanaskiptingu. Fyrirsögnin er tekin beint úr orðum eins blaðamanns á Samstöðinni og sett sem aðalfyrirsögn, sem er framsetningarval sem ýtir undir ákveðna túlkun. Þá skortir algjörlega samhengi um kjörfræðilegar forsendur: engar tölur um atkvæðafjölda, sætaskiptingu eða fjölda fulltrúa hvers flokks eru nefndar, sem gerir lesandanum erfitt að meta sjálfstætt hvort meirihlutinn sé í raun á skjön við vilja kjósenda. Sem fréttavinna stenst þetta ekki vel; þetta er hrátt efnissafn sem saknar ritstjórnarlegrar vinnslu.