Dánaraðstoð: réttur fárra má ekki skaða aðra

Greinin er birt sem skoðanagrein og ber að meta á þeim forsendum. Að því sögðu er rökstuðningurinn óvenjulega vel undirbyggður miðað við flokk sinn: sex nafngreindar heimildir fylgja, þar á meðal opinberar ársskýrslur frá heilbrigðisyfirvöldum í Kanada og Oregon, ritrýnd fræðigrein (Finegan í The New Bioethics) og grein íslensks læknis á Vísi. Tölulegar fullyrðingar, til dæmis um fjölda tilfella í Oregon og Hollandi, eru því í grundvallaratriðum sannreynanlegar. Höfundar sýna einnig heiðarleika með því að viðurkenna rök andstæðu hliðarinnar áður en þeir mæla gegn þeim, sem er góður siður í skoðanaskrifum. Helsti veikleiki greinarinnar er framsetning á „hálku-rökunum" (e. slippery slope) sem nánast óumflýjanlegri lögmálskennd, án þess að ræða þau ríki þar sem þröng skilyrði hafa haldist tiltölulega stöðug, eða að nefna vísindalegar rannsóknir sem draga ólíkar ályktanir af sömu gögnum. Fullyrðingin um fjárhagslegan þrýsting kerfisins er óstudd tilvísun í tiltekin gögn; hún er sett fram sem sjálfsögð staðreynd, ekki sem tilgáta. Sömuleiðis er tilvísun í Bretland [6] nokkuð einhliða: sagt er að „hörð andstaða" hafi ráðið úrslitum, en frumvarpið hlaut meirihluta í neðri deild, og ástæður þess að það rann út á tíma í lávarðadeildinni eru flóknari en greinin gefur til kynna. Þetta eru þó ásættanlegir gallar í skoðanagrein; höfundarnir eru allir sérfræðilæknar sem skrifa undir nafni og bera þar með faglegt trúverðugleikavægi. Á heildina litið er þetta vandað skoðanaskrif, vel heimilduð að formi til, þótt rökstuðningurinn sé eðlilega einhliða.