Upp­skrift að stétt­skiptu sam­félagi og von­leysi

Greinin er birt sem skoðanagrein og á því að meta á forsendum rökstuðnings og hugverklegrar heiðarleika, ekki jafnvægis heimilda. Höfundur nýtir persónulega reynslu sem unglingaráðgjafi og leggur fram skýra afstöðu: kerfið bregst ungmennum sem standa utan skóla og vinnu. Þar er greinin sterk; reiðin er skýr og markviss. Veikleikinn liggur í meðferð talna. Fullyrðingin um 3.000 ungmenni á höfuðborgarsvæðinu utan skóla og vinnu er sett fram án tilvísunar í uppsprettu, þótt lesandinn gæti hugsanlega rakið hana til opinberra gagna. Sama á við um 13,6% aukningu ungra öryrkja „frá aldamótum"; engin stofnun eða skýrsla er nefnd. Talan um „tólf sinnum fleiri vopnuð útköll" sérsveitarinnar er sömuleiðis óstudd heimild innan greinarinnar sjálfrar. Í skoðanagrein er ekki gerð krafa um jafnvægi, en þegar höfundur styðst við tölulegar staðhæfingar til að byggja upp röksemdafærslu sína, veikist sannfæringarkrafturinn ef lesandinn getur hvergi sannreynt þær. Orsakasamhengið sem dregið er upp, þar sem vanræksla á ungmennum tengist beint fjölgun vopnaðra útkalla, er kröftugt en óstutt; greinin hoppar á milli þessara fyrirbæra án þess að skýra tengslin sérstaklega. Framsetningin er einhliða vinstri-gagnrýnin á „kerfið" og „elítuna" og höfundur notar kaldhæðni og tilfinningaorð frekar en rökleg skref til að brúa bilið milli fullyrðinga. Það er lögmætt val í pistli en dregur úr þyngd efnisins.