Úlfurinn í Arnarhvoli

Dálkurinn setur fram mjög alvarlega ásökun, að fyrrverandi þingmaður Samfylkingarinnar hafi lekið innherjaupplýsingum, en færir engin haldbær rök fyrir þeirri fullyrðingu. Fyrirsögnin kallar Þórð Snæ „skrifstofumann" en hann er fyrrverandi þingmaður og áberandi stjórnmálamaður, sem er villandi orðanotkun. Fullyrðingin um að Fjármálaeftirlitið og Kauphöllin eigi „eitthvað við það að athuga" er sett fram án þess að nokkur heimild styðji hana. Þetta er ekki fréttaflutningur heldur skoðanadálkur og ber að meta sem slíkan, en jafnvel sem skoðanadálkur er rökstuðningurinn veikburða á lykilstöðum. Ásakanir um innherjasvik eru ekki til léttúðar og krefjast traustari gagna en hér er að finna. Fullyrðingin um að arðsemi íslenskra banka sé „ekkert sérstaklega mikil miðað við evrópska banka" er sett fram án tilvísunar í gögn. Jákvætt er að vísað er í grein Benedikts Gíslasonar bankastjóra og að tölulegar áætlanir um áhrif á markaðsvirði Íslandsbanka eru settar fram, en heildartoninn er svo einhliða að lesandinn fær ekki tækifæri til að mynda eigin skoðun.