Stuggað við ein­okun á hljóðbóka­markaði

Aðalveikleiki greinarinnar er skýr: hún er í raun kynningargrein fyrir Sagnaland, klædd í fréttabúning. Friðrik Salvar er nánast eina heimildin og fær að fullyrða án mótsagna að samningar Sagnalands séu „umtalsvert hagstæðari höfundum" en hjá Storytel, að enginn peningur fari úr landi og að forlögin hafi tekið framtakinu vel. Engin þessara fullyrðinga er staðfest af óháðum aðila; hvorki forlög, höfundar né Rithöfundasamband Íslands koma beint til skjalanna. Storytel, sem er beinn aðili að gagnrýninni, fær enga rödd í greininni, sem er alvarlegur brestir í jafnvægi þegar greinin ber yfirskrift um einokun fyrirtækisins. Vísað er í kvörtun Rithöfundasambandsins og formlega rannsókn Samkeppniseftirlitsins, sem er gott bakgrunnsefni og sannanlegt. Fullyrðingin um að neytendur á hinum Norðurlöndunum búi við „virka samkeppni" á hljóðbókamarkaði kemur eingöngu frá Friðriki og er ekki studd neinum gögnum. Þar sem greinin er merkt sem viðskiptafrétt, ekki auglýsing eða kynningarefni, hefði blaðamaðurinn átt að afla að minnsta kosti einnar óháðrar heimildar og gefa Storytel kost á að svara. Myndir og myndatextar eru aðsendir af fyrirtækinu sjálfu, sem undirstrikar kynningartóninn.