Óttar Guðmundsson skrifar: ESB á Þingvöllum

Greinin er birt undir merkjum fastapenna og er augljóslega skoðanagrein, klædd í satíruform. Sem slík ber hana að meta eftir gæðum röksemdarfærslu og hugvitsemi, ekki heimildavinnu. Á þeim forsendum stendur verkið vel: myndlíkingarnar eru skemmtilegar og skýrar, persónurnar úr Íslendingasögum nýttar af snilld til að draga fram ákveðnar stöðutökur í umræðunni um ESB-aðild, gjaldmiðilsmál og einangrunarstefnu. Gunnar á Hlíðarenda sem vaxtaþolandi íbúðareigandi, Skarphéðinn sem fullveldissinni og Þorgeir sem þjóðernishetja eru allar áhrifaríkar myndir.

Hins vegar er röksemdarfærslan einsleit: satíran beinir spjótum nánast eingöngu að andstæðingum ESB-aðildar og dregur þá fram sem heimska eða sjálfumglöð, en gefur rökum þeirra engan raunverulegan sess. Þar með verður verkið frekar spásagnarátakslaust; lesandinn sem ekki er sammála höfundi fær enga viðurkenningu á áskorunum evrópskrar samvinnu, svo sem fullveldisafsal eða lýðræðishalla ESB-stofnana. Satíra sem einungis gerir gys að einni hlið getur orðið freistandi en grunnt pólitískt tæki. Ritsnildin er þó greinileg og textinn er vel skrifaður á sínum forsendum.