Á­hrifum fylgir á­byrgð

Greinin er skoðanagrein og skal metin sem slík, þ.e. á grundvelli rökstuðnings og heiðarleika fremur en heimildajafnvægis. Höfundur kynnir sig sem fráfarandi oddvita, sem er gagnsætt og gefur lesandanum skýrt samhengi um hagsmuni hennar. Hins vegar er röksemdafærslan á köflum frekar hol: ítrekað er talað um „órökstuddar ásakanir" og „dylgjur" sem andstöðuframboð hafi beitt, en aldrei er útskýrt nánar hverjar þessar ásakanir eru eða af hverju þær séu rangar. Þetta gerir lesandanum erfitt að meta hvort gagnrýnin á andstæðingana sé réttmæt. Að sama skapi leikur höfundur sér ítrekað að hugmyndinni um að „utanaðkomandi aðilar" eigi ekki að ráða ferðinni, sem er skýr pólitísk boðskapur beindur að tilteknu framboði, en án þess að nefna hverjir þessir aðilar eru eða hvernig þeir séu utanaðkomandi. Þessi óbeini málflutningur er frekar dylgjukenndur, sem er kaldhæðnislegt í ljósi þess að höfundur fordæmir einmitt dylgjur. Sem skoðanagrein er textinn vel skrifaður og vönduð íslenska, en sem rökstuðningur skortir hann sérkenni: ekkert tilgreint dæmi um málefni, ekkert um árangur fráfarandi sveitarstjórnar, ekkert um það sem andstöðuframboðið hefur raunverulega sagt. Greinin er í raun almennur vörumerkjatexti fyrir sitjandi vald, klæddur í yfirskyn hlutlægrar lýðræðisumræðu.