Kristín fannst myrt á heimili sínu: „Það var samt eins og þetta væri ekki eins merkilegt mál hjá mörgum af því að hún var fötluð. Hún var ekki eins mikils virði fyrir þjóðfélagið“
Helgarviðtal DV við Auði Friðgerði Thorlacius Halldórsdóttur um bók hennar um systur sína Kristínu, sem var myrt árið 1986. Blaðamaður gerir meira en að endurrita viðtalið: hann flettir upp samtímaumfjöllun dagblaðanna til að prófa þá fullyrðingu að málið hafi fengið minni athygli en önnur sakamál. Lagaleg atriði dómsins standa hins vegar óstudd.
Það sem lyftir greininni upp fyrir venjulegt frásagnarviðtal er heimildavinnan í lokin. Í stað þess að láta Auði eina um að fullyrða að málinu hafi lítill gaumur verið gefinn fer blaðamaður í dagblaðasafnið: Alþýðublaðið, DV, Morgunblaðið og Tíminn greindu frá andlátinu, handtökunni og dómi Sakadóms, en aðeins Morgunblaðið frá staðfestingu Hæstaréttar. Þetta er sannreynanleg og sjálfstæð staðfesting á kjarnaatriði viðtalsins. Tilvísun í Wikipedia er á hinn bóginn veik röksemd og bætir litlu við.
Eitt stendur eftir óleyst. Greinin segir að maðurinn hafi verið ákærður fyrir manndráp af gáleysi og fengið átta ára dóm. Þessi tvö atriði virðast fara illa saman í íslenskum rétti og lesandinn fær enga tilvísun í dómsskjalið sjálft, hvorki málsnúmer né orðalag ákærunnar. Bein tilvitnun í dóm Hæstaréttar hefði kostað eina málsgrein og eytt efanum.
Túlkun Auðar á því að dómurinn hafi verið mildur vegna fötlunar Kristínar er skýrt merkt sem hennar mat, eins og vera ber. Viðtalsformið réttlætir að ein rödd ráði, en einn utanaðkomandi sérfræðingur, réttarsagnfræðingur eða talsmaður fatlaðra, hefði dýpkað þá spurningu sem greinin varpar fram.
