Orðið á götunni: Það var ekki kosið um afturköllun umsóknar
Ritstjórnardálkur sem heldur því fram að niðurstaða þjóðaratkvæðagreiðslunnar veiti ekki umboð til að afturkalla aðildarumsókn Íslands, þar sem spurningin hafi einungis snúist um að hefja viðræður á ný. Kjarnaröksemdin er skýr, en hún er umlukin ónefndum andstæðingum, óstuddri fullyrðingu um fjármagn og persónulegum hnútum.
Kjarnaröksemdin stendur: spurningin sem lögð var fyrir kjósendur varðaði endurupptöku viðræðna, ekki formlega afturköllun umsóknar, og því er réttmætt að spyrja hvaðan umboðið til afturköllunar eigi að koma. Þetta er skýr og málefnaleg greining, og hún er sterkasti hluti dálksins.
En hún er borin fram innan um fullyrðingar sem höfundur styður engum gögnum. Sú staðhæfing að „miklu meiri peningar“ hafi verið á bak við annan málstaðinn er efnisleg staðreyndafullyrðing um kostnað kosningabaráttu, ekki skoðun, og hana má sannreyna með uppgjörum og skráningum. Höfundur reynir það ekki. Ekki er heldur nefndur einn einasti forystumaður stjórnarandstöðunnar sem kallar eftir afturköllun, þótt allur röksemdaþráðurinn hvíli á því að slíkar kröfur hafi komið fram. Lesandinn getur ekki flett upp hverju er verið að svara.
Verra er að höfundur leggur kjósendum orð í munn: að naumur meirihluti hafi „alls ekki“ viljað kynna sér málið. Það er hugarlestur, ekki niðurstaða. Orðaval eins og „kjánalega bréf“, „fýlupúkar og þverhausar“ kemur í stað þess að takast á við bestu röksemdir gagnstæðrar hliðar, sem hér eru hvergi settar fram á sínum eigin forsendum.
