Endurtökum vonandi ekki sömu mistökin

Greinin er merkt sem fréttaefni en byggir nær eingöngu á orðum eins heimildamanns, Rafns Benediktssonar, sem jafnframt ber beina ábyrgð á verkefninu. Þetta er veikleiki sem skiptir máli. Þegar fjallað er um mistök og tafir á opinberum heilbrigðisverkefnum hefði blaðamaðurinn átt að leita til annarra radda: til dæmis lækna eða hjúkrunarfræðinga sem unnu á eldri A2-deildinni, sjúklingafulltrúa, eða stjórnanda Nýja Landspítalans sem bar ábyrgð á byggingu og fjármögnun. Rafn útskýrir að eldri deildin hafi „eiginlega ekki" tekist, en hvergi er reynt að sannreyna þá fullyrðingu með óháðum aðilum eða gögnum. Tafir á opnun eru nefndar en eina skýringin sem fram kemur er frá sama manni, án nánari sundurliðunar eða eftirgrennslanar hjá þeim sem sáu um bygginguna. Þá er framsetning greinarinnar nokkuð ótvírætt jákvæð gagnvart nýja verkefninu; fyrirsögnin vísar til þess að „vonandi" verði ekki sömu mistök endurtekin, en engin gagnrýnin umræða á sér stað um hvort nýja skipulagið sé raunverulega líklegt til árangurs. Staðreyndir eins og fjöldi rýma (20) og breskur fyrirmyndarrammi eru nefndar en ekki settar í samhengi við þörf eða umfang bráðaþjónustunnar. Blaðamaðurinn sýnir þó ákveðinn fagmennsku með því að spyrja beint út í mistök og tafir, sem er jákvætt. Heildarniðurstaðan er þó sú að raddflóra greinarinnar er of einsleit fyrir efni sem snertir almenning.