Mikil og ör fjölgun í hópi öku­kennara ár eftir ár. Hver er á­vinningurinn?

Greinin er birt sem skoðun og höfundur er nafngreindur sem formaður Ökukennarafélags Íslands; gagnsæi um hagsmunastöðu er til staðar. Sem skoðanagrein er hún metin á rökstuðning og hugverkaheiðarleika fremur en jafnvægi heimilda. Kjarni málsins er skýr: of öflug nýliðun ökukennara ógnar stéttinni og hugsanlega umferðaröryggi. Söguleg tilvísun í ályktun félagsins frá 19. apríl 1987 og svarbréf dóms- og kirkjumálaráðherra styrkir röksemdafærsluna og gefur lesanda sannreynanlegan viðmiðunarpunkt. Hins vegar er fullyrðingin um 20% fækkun í fæðingartíðni á næstu fimm árum sett fram án tilvísunar í opinber gögn; lesandinn getur ekki staðreynt hana innan greinarinnar sjálfrar og vísbending um heimild, til dæmis Hagstofu, hefði styrkt röksemdarkeðjuna. Talan um „hátt í tvö hundruð" útskrifaða ökukennara er sömuleiðis ónákvæm og án heimildar. Röksemdafærslan hvílir að mestu á tilfinningu höfundar og ályktunum félagsins; engin tilvitnun er í rannsóknir á gæðum ökukennslu eða umferðarslysum sem myndu tengja fjölgun ökukennara við raunverulegan skaða. Höfundur spyr spurninga sem eru lögmætar, en svarar þeim ekki, og þar sem þetta er skoðun formanns stéttarfélags er óhjákvæmilegt að hagsmunir um vernd núverandi félagsmanna gegn samkeppni skini í gegn án þess að höfundur viðurkenni það sjónarmið beinlínis. Röksemdafærslan er þannig einhliða innan sinna eigin forsendna, þótt slíkt sé eðlilegt í skoðanagrein.