Ragnheiður um myndina sem allir eru að tala um: „Stærðfræðilega kolrangt að setja þetta fram með þessum hætti“

Alvarlegasti gallinn er sá að Viðskiptaráði Íslands, sem er beinn viðfangsefni gagnrýninnar, er hvergi gefinn kostur á andsvörum. Greinin birtir ítarlega gagnrýni á aðferðafræði og túlkun ráðsins, en les maður greinina í heild sinni kemur aðeins ein rödd að, rödd Ragnheiðar Stephensen. Þetta er verulegur brestur í fréttavinnubrögðum, sér í lagi þegar gagnrýnin snýr að faglegri hæfni starfsmanna ráðsins. Ef blaðamaður hefði hringt í Viðskiptaráð og beðið um viðbrögð hefði lesandinn getað metið sjálfur hvort um raunverulega aðferðafræðilega villu er að ræða eða misskilning. Greinin vísar hins vegar réttilega í skýrslu ráðuneytisins og tilgreinir jafnvel beina tilvitnun úr henni sem styður meginrök Ragnheiðar, sem er gott. Blaðamaðurinn bætir einnig við eigin athugun um nemendafjölda Smáraskóla, sem styrkir söguna. Kjarninn í gagnrýninni, að Viðskiptaráð hafi reiknað hlutfall stúdentsbrautskráninga miðað við rangar forsendur, er skýrt settur fram og sannreynanlegur út frá skýrslu ráðuneytisins. Framsetningin hallar þó verulega til hliðar Ragnheiðar; fyrirsögnin notar tilvitnun hennar og greinin gefur henni rúm til að ráðast bæði gegn tölfræði Viðskiptaráðs og gegn Morgunblaðinu án þess að nokkur mótrök séu sett fram. Síðari hluti greinarinnar rennur í almennar skoðanir Ragnheiðar um menntakerfið, sem fjarlægist fréttaatriðið og líkist frekar skoðanapistli. Í heild er hér frétt sem segir hálfan hluta sögunnar vel en lætur hinn helminginn ósagðan.