Um tjáningu full­veldis

Nótnakerfið er það fyrsta sem vekur athygli. Höfundur vísar í erindi Jóns Þorlákssonar frá 1929, í eigin ritsmíð um fullveldi og peningastefnu, í skrif Davíðs Þórs Björgvinssonar og í greiningar Gauta B. Eggertssonar. Fyrir aðsenda grein á Vísi er þetta langt yfir venjulegum staðli, og höfundur gerir sér að auki þann greiða að taka skýrt fram að rök um fullveldi séu til bæði með og móti aðild og að hann setji aðeins fram sína afstöðu. Þar er hreinskilni um eigin sjónarhorn, ekki dulbúið hlutleysi.

Opnunin er hins vegar veikasti hlekkurinn í röksemdafærslunni. Ónafngreindir og ótalsettir „ofurvirkir“ í athugasemdakerfum, þar sem einn þeirra vitnar í leiðtoga AfD, eru notaðir til að lýsa upp heilan hóp andstæðinga aðildar. Það er ályktun sem gögnin í greininni bera ekki. Sömu sögu er að segja um fullyrðinguna að krafa Trumpstjórnarinnar við slit viðræðna hafi verið að Kanadamenn hættu að nota frönsku; hún er óvenju afdráttarlaus og ekki sannreynanleg innan greinarinnar sjálfrar, þótt hún gæti verið byggð á fréttum sem höfundur nefnir ekki. Þar hefði ein tilvísun kostað eina línu.

Efnahagslistinn í síðari hluta er settur fram sem vissa fremur en spá: „fullkominn gengisstöðugleiki“, „munu njóta lægri vaxta“, „almenningur mun njóta aukinnar samkeppni“. Höfundur, sem hefur bakgrunn til að ræða fyrirvara við hvert þessara atriða, velur að vísa lesandanum á vefsíðu annars hagfræðings og segja að hann hafi engu við greininguna að bæta. Það er undarleg uppgjöf í grein sem að öðru leyti sækir styrk í sérfræðiþekkingu höfundar. Niðurstaða: heiðarleg og upplýst málsvörn með ágætri heimildaslóð, en dregin niður af samsemdarrökum í upphafi og fullyrðingum um erlend atvik sem lesandinn getur ekki gengið úr skugga um.