Um peninga­legt full­veldi og fram­sal þess

Greinin er birt sem ritstjórnarefni, og höfundur er nafngreindur með skýra faglega ferilskrá. Sem skoðanagrein er hún vel rökstudd og byggir á viðurkenndum fræðilegum heimildum: Mundell, Zimmermann, Nussbaum, Bodin og Grotius eru nefndir, auk lagaákvæða AGS, WTO og OECD, og tilvísanir eru vandaðar með neðanmálsgreinum. Þetta er vel yfir meðallagi í íslenskri skoðanaskrifum hvað varðar heimildavinnu. Fagleg gagnrýni snýr að tvennu. Í fyrsta lagi er niðurstaðan fyrirfram gefin: greinin opnar og lokar á sömu fullyrðingu um að peningalegt fullveldi tapist með ESB-aðild, en tekst ekki á við þau rök sem talsmenn aðildar setja fram, til dæmis að samnýting fullveldis geti styrkt smáríki frekar en veikt þau, eða að hagræði evrusvæðisins vegi á móti formlegu framsali. Höfundur vísar í ummæli fyrrum aðstoðarseðlabankastjóra og gagnrýnir þau, en svarar þeim ekki með efnislegum mótsvörum heldur með heimildayfirlit. Þetta veikir greininguna sem slíka. Í öðru lagi eru fullyrðingar eins og „án slíkrar greiningar" um að stjórnvöld hafi ekki unnið kostnaðar- og ábatagreiningu ekki studdar neinum gögnum; höfundur viðurkennir þó í neðanmálsgrein 11 að hann viti ekki hvort slík greining hafi farið fram. Sem skoðanagrein er þetta samt vel unnin og heiðarleg í meðferð heimilda, þótt einsleitur sjónarmiðsgrunnur dragi úr sannfæringarkrafti.