Lærum af Miklagljúfri, áður en við leggjum Trumpskatt á Gullfoss
Oddviti Grímsnes- og Grafningshrepps gagnrýnir fyrirhugað náttúru- og innviðagjald á Þingvöllum, Geysi og Gullfossi. Hann ber það saman við aukagjald á erlenda ferðamenn í bandarískum þjóðgörðum og telur reynsluna þar sýna minni aðsókn og tekjur undir áætlun. Hann varar við að ríkissjóður geti tapað á gjaldinu þegar upp er staðið.
Heimildaskráin í lok þessarar skoðanagreinar er óvenjuleg og til fyrirmyndar: Forbes, Newsweek, staðbundnir miðlar í Arizona, Samráðsgátt og greining Deloitte. Lesandinn getur rakið flestar tölurnar sjálfur. Höfundur greinir líka frá stöðu sinni sem oddviti nágrannasveitarfélags og viðurkennir að fleiri þættir en gjaldið skýri samdráttinn vestanhafs.
Rökfærslan teygir þó samanburðinn lengra en hann ber. Fækkun ferða Kanadamanna til Bandaríkjanna á sér augljósar pólitískar skýringar langt umfram þjóðgarðsgjald, en hún er samt notuð sem vísbending um áhrif gjaldsins. Höfundur gerir lítið úr þeim mun sem ráðherra benti sjálf á: bandaríska gjaldið er margfalt hærra en það íslenska. Viðvörunin missir því nokkuð af afli sínu.
Veikasti hlekkurinn er lokareikningurinn. Þar er gefið í skyn að gjald á þremur stöðum geti dregið úr allri ferðaþjónustu um eitt til þrjú prósent, án nokkurs rökstuðnings fyrir slíku orsakasambandi. Talan um 200 milljarða króna í ríkissjóð er auk þess ekki sannreynanleg innan greinarinnar sjálfrar, þótt hún gæti verið studd í Deloitte-greiningunni sem vísað er til. Fullyrðing um fyrri afstöðu ráðherra kemur fram án tilvitnunar.
