Enn bil milli réttarvitundar almennings og dóma í kynferðisbrotamálum

Greinin byggir nánast eingöngu á viðtali við einn fræðimann, Margréti Valdimarsdóttur, sem er nafngreind og viðurkennd sérfræðingur á sínu sviði. Þetta er ágæt heimild, en verulegur skortur er á fjölbreytni sjónarmiða. Enginn fulltrúi dómstóla eða ákæruvaldsins fær tækifæri til að útskýra rökin að baki dóminum, og enginn lögfræðingur eða talsmaður réttarfarsmála er spurður til samanburðar. Þetta skiptir máli vegna þess að greinin fjallar í raun um ágreining milli réttarvitundar almennings og dómstóla, en aðeins önnur hliðin fær málsvara. Sömuleiðis er ekki vísað til neinna talnagagna um refsivernd í sambærilegum málum, sem hefði styrkt umfjöllunina. Rammasetning greinarinnar ýtir undir þá túlkun að dómurinn hafi verið of vægur, meðal annars með orðalagi eins og „vakið hefur hneykslan" og áherslu á viðbrögð almennings. Margrét lýsir sjálf ýmsum þáttum málsins af sanngjörnum yfirvegi, en blaðamaðurinn leggur ekki fram neina gagnrýna spurningu um hvort dómstólarnir hafi haft gildar ástæður. Heilt yfir er fréttaflutningurinn viðunandi en einhliða í sjónarmiðum, og hefði hæglega mátt ná betri jafnvægi með viðbótarheimildum.