„Ætlar hann að segja já eða nei?“
Vísir vinnur frétt upp úr viðtali við Guðna Th. Jóhannesson í Sprengisandi á Bylgjunni, systurmiðli sínum, þar sem hann ræðir komandi þjóðaratkvæðagreiðslu um aðildarviðræður við ESB. Heimildin er nafngreind, tilvitnanir langar og orðréttar og hlekkjað er á viðtalið í heild. Fréttin er hins vegar hrein endursögn og bætir engu við umfjöllunina.
Sterkasti þátturinn er sannreynanleikinn. Heimildin er ein og skýr, viðtal í dagskrárlið sem er nefndur, stjórnandinn nafngreindur og lesandanum boðið að hlusta á viðtalið í heild. Tilvitnanirnar eru langar og lesandinn getur sjálfur metið hvað Guðni sagði fremur en að þurfa að trúa túlkun blaðamannsins. Þetta er lágmarkskrafa sem er engan veginn alltaf uppfyllt þegar miðlar vinna fréttir upp úr eigin útsendingum.
Umfram það er lítið gert. Blaðamaðurinn endursegir og raðar tilvitnunum en leggur ekkert til: engin samtímagögn um það hvort þjóðin sé í raun „um það bil jöfn“ í tveimur fylkingum, þótt Guðni nefni skoðanakannanir sjálfur. Þar hefði mátt setja tölur inn með tilvísun; það er einfalt verk og hefði styrkt fréttina. Sama gildir um þá lykilfullyrðingu Guðna að já sé ekki skilyrðislaust já; hún er efnislega umdeilanleg, en hún er tilvitnuð, ekki lögð fram sem staðreynd, og því er þetta viðtalsfrétt fremur en boðflutningur.
Einn ritstjórnarhnökri stendur upp úr: setningin um að Guðni sé „líkt og flestir vita, sérfróður“ um fullveldi og sjávarauðlindina. Þetta er óþörf gæðastimplun frá blaðamanni sem er í hlutverki hlutlauss endursegjanda; nóg hefði verið að nefna prófessorsstöðuna. Framsetningin að öðru leyti er hlutlaus og gefur báðum fylkingum orðið gegnum viðmælandann.
Niðurstaða: rétt unnin en þunn endursögn úr eigin útsendingu. Hún gerir það sem hún ætlar sér og villir ekki á sér heimildir, en fer ekkert lengra.
