Hver má búa í Garða­bæ?

Greinin er skýrt merkt sem skoðanagrein og höfundur er auðkenndur sem oddviti framboðslista, sem er til fyrirmyndar í gagnsæi. Efnislega er þetta þó frekar einföld kosningaáróðursgrein sem skorir lágt á rökstuðningi. Fullyrðingar eins og „tækifærunum hefur verið glutrað niður" og „skilaboðin frá meirihlutanum eru skýr: Hérna á efnað fólk að búa" eru settar fram án nokkurra tölulega gagna. Ekkert er vísað til fjölda félagslegra íbúða í Garðabæ samanborið við önnur sveitarfélög, engar tölur um íbúðaverð eða framboð, engin gögn um fjölda þeirra sem flytja úr bænum eða ástæður þeirra. Þegar höfundur segir að þjónustugjöld séu há og stuðningur við barnafjölskyldur ónægur er ekkert samanburðargildi nefnt. Slíkt veikir rökstuðninginn verulega, jafnvel í skoðanagrein. Rökfærslan um að séreignastefna viðhaldi misskiptingu auðs er áhugaverð en þróuð á yfirborðslegan hátt; engin tilraun er gerð til að viðurkenna mögulega gagnrök eða útskýra hvers vegna aðrir kostir, eins og stuðningur við kaupendur, dugi ekki. Sem kosningaskrif er greinin skiljanleg, en sem skoðanagrein á fréttamiðli er hún mjög rýr að efni og getur varla talist vel rökstudd.