Af hverju ekki að segja Nei … af hverju ætti að segja kannski?

Greinin er birt sem skoðanagrein og ber að meta sem slíka. Kjarnaröksemdin er skýr og vel afmörkuð: höfundur bendir á að ríkisstjórnin hefði getað valið annað fyrirkomulag, til dæmis að ljúka samningaviðræðum fyrst, og að ábyrgðin á því að kjósendur taki afstöðu til ferlis fremur en efnislegrar niðurstöðu hvíli á þeim sem hönduðu ferlið. Þetta er rökrænt samhangandi og höfundur vísar í tiltekna grein Thomasar Möller á dv.is sem andmæli sín beinast að, sem gefur lesandanum samhengi og sannreynanlegan viðmiðunarpunkt. Hins vegar hefðu rökin orðið sterkari ef höfundur hefði tekist á við augljósa mótröksemdir: til dæmis þá skoðun að aðildarviðræður án umboðs frá þjóðinni gætu skort lýðræðislegan grundvöll, eða að fyrri ríkisstjórnir hafi reynt þá leið og hún hafi reynst pólitískt ógerlegt. Að vísa til „Ingu, Þorgerðar og Kristrúnar" án eftirnafna eða embettistitla er óvenju óformlegt og gerir ráð fyrir að lesandinn þekki hverjir sitja í ríkisstjórn, sem er sanngjarnt í innlendri umræðu en dregur úr formfestu. Í heildina er þetta skýr og rökstudd skoðun sem gegnir hlutverki sínu sem innlegg í opinbera umræðu, þótt hún sé eingöngu varnarræða fyrir eina hlið og forðist að mæta bestu rökunum hinnar.