„Erum að senda skilaboð til ríkisstjórnarinnar“

Meginveikleiki greinarinnar er algjört jafnvægisleysi. Guðrún Hafsteinsdóttir fær óheft rými til að kynna tillögur sínar og gagnrýna ríkisstjórnina án þess að nokkur fulltrúi ríkisstjórnarinnar, hvort sem er forsætisráðherra eða fjármálaráðherra, fái tækifæri til svara. Tölur eins og 140 milljarðar í skattalækkanir, 160 milljarðar í hagræðingu og 480 milljarðar í eignarsölu eru settar fram án nokkurrar óháðrar skoðunar eða efasemdagreiningar. Enginn hagfræðingur er spurður hvort reiknistykkin standist, og fullyrðingin um að ekkert ríki hafi „nokkurn tíma skattlagt sig út úr vanda" er sett fram sem óumdeild staðreynd, þótt slík alhæfing sé langt frá því að vera sjálfsögð meðal fræðimanna. Blaðamaðurinn leggur þó til beitta spurningu um hvort skattalækkanir auki eftirspurn og ýti undir verðbólgu, sem er jákvætt. En svarið frá Guðrúnu er tekið gagnrýnislaust og blaðamaðurinn leitar ekki frekari svara. Greinin virkar sem hljómgrunnur fyrir stjórnarandstöðuflokk, ekki sem sjálfstæð fréttaflutningur. Til þess að uppfylla grundvallarkröfur um jafnvægi hefði þurft að leita eftir viðbrögðum ríkisstjórnarinnar eða draga inn sjálfstæða sérfræðinga til mats á tillögunum.