Orðið á götunni: Forysta kennara eins og LÍÚ – vilja ráða öllu og allir aðrir eru óupplýstir bjálfar

Þessi grein er greinilega skoðanabálkur, ekki fréttaskýrsla, og ber að meta hana sem slíkan. Röksemdafærslan er hins vegar einstrengingsleg: höfundurinn heldur endurtekið fram að „orðið á götunni" segi eitthvað ákveðið, en þetta er í raun eigin skoðun í búningi ótilgreindra heimildarmanna, sem er veik aðferð jafnvel í skoðanaskrifi. Enginn kennari, fræðimaður eða annar aðili kemur til tals til stuðnings fullyrðingum höfundar. Nokkur atriði eiga þó við raunverulegar staðreyndir, eins og úrskurður kærunefndar jafnréttismála gegn Kennarasambandinu og PISA-niðurstöður, og þessi atriði eru í grundvallaratriðum sannreynanleg. Veikleikinn er fremur sá hvernig þeim er beitt: PISA-hnignunin er til dæmis nefnd sem „afleiðing fagmennskunnar" án nokkurs rökstuðnings eða tilvísunar í rannsóknir á orsakasamhengi. Samanburðurinn við LÍÚ (Landssamband íslenskra útvarpsstöðva, nú SFS) er stimplun frekar en rökræður. Uppsögn skólameistara Fjölbrautaskóla Suðurnesja er rakin á gagnrýninn hátt, en höfundurinn dregur í efa hvata mannsins án þess að hafa rætt við hann eða nokkurn annan þar til bæran. Það vantar alveg gagnsjónarmið: engum úr forystu kennara, úr Kennarasambandinu né úr hópi þeirra sem gengu af fundi er gefinn vettvangur til að svara. Fyrir skoðanagrein þarf það ekki endilega að vera til staðar, en rökstuðningurinn yrði mun sannfærandi ef höfundurinn glímdi við bestu rök andstæðinga sinna frekar en að lýsa þeim sem „bjálfum". Á heildina litið er þetta frekar eindregið málflutningsverk en vel byggt skoðanagrein.