Langt frá hátekjulistanum

Sem skoðanagrein ber að meta textann á forsendum röksemdafærslu og hugverkalegs heiðarleika, ekki á forsendum heimildavinnu eða jafnvægis. Höfundur setur fram nokkrar staðhæfingar sem þjóna sem grunnforsendur, til dæmis að „helmingur alls auðs er í höndum tíu prósent landsmanna" og að „þúsundir barna búa við fátækt". Þessar fullyrðingar eru settar fram án tilvísana í gögn eða rannsóknir; lesandinn getur ekki staðreynt þær nema leita sjálfur. Það veikir röksemdafærsluna, jafnvel í skoðanagrein, þegar tölulegar staðhæfingar eru lagðar til grundvallar án þess að gefin sé vísbending um uppruna þeirra. Röksemdafærslan sjálf er að mestu tilfinningadrifin ákall til samstöðu; hún kynnir ekkert sérstakt stefnuverkefni af einhverri nákvæmni heldur stendur við almenn slagorð á borð við „sanngjörn skattheimta" og „óhagnaðardrifin húsnæðisuppbygging" án þess að útfæra hvað felst í þeim. Upptalning á hópum sem Vinstrið standi með er lifandi en þjónar frekar sem kjördæmiskort en rökfærsla. Greinin er gagnsæ um hvað hún er: kosningaboðun frá oddvita flokksins, og Vísir merkir hana skoðanagrein. Lesandinn misskilur varla tilganginn. Hins vegar er hugverklegur rammi textans frekar þunnur og færir fáar handföstar röksemdir.