„Ég táraðist í flug­vélinni“

Stærsti veikleikinn er algjör skortur á jafnvægi og gagnaðilum. Landamæraeftirlitið á Keflavíkurflugvelli er nefnt ítrekað og þeim gefin bein ábyrgð á kerfisbundinni mismunun, en blaðamaðurinn leitaði hvorki til Isavia, ríkislögreglustjóra né annarra yfirvalda sem bera ábyrgð á eftirlitinu. Þetta er alvarlegt, því lesandinn fær eingöngu eina hlið málsins. Fullyrðingin um að stöðvunin sé kerfisbundin og bundin húðlit er sett fram sem staðreynd fremur en upplifun, en engum gögnum eða tölfræði er beitt til að styðja hana. Viðmælendurnir gefa skýrt til kynna að um kerfislæga mismunun sé að ræða; blaðamaðurinn hefði þurft að gefa viðeigandi stofnunum tækifæri til að svara þeirri ásökun. Greinin virkar sem mannleg sögufrétt og nær vel til tilfinningalegs þáttar málsins, en í blaðamennsku sem ætlar sér að fjalla um fordóma í opinberu kerfi dugar ekki að byggja eingöngu á persónulegum frásögnum. Einnig hefði verið til bóta að leita til sérfræðinga í mannréttindamálum eða kynþáttafordómum til að setja reynslu viðmælenda í víðara samhengi. Greinin er þannig fremur viðtalssaga en raunveruleg fréttaumfjöllun um vandamálið.