Jón Gnarr: „Krúa Thai jafnmikill hluti af þjóðmenningu okkar og Múlakaffi“

Öll fréttin er sótt í eina skoðanagrein sem birtist í sama blaði sama dag. Blaðamaðurinn bætir engu við: ekkert viðtal, engin viðbrögð og ekkert samhengi. Skoðunin er þó skýrt eignuð höfundinum frá fyrstu setningu og lesandinn veit allan tímann að hann les endursögn á afstöðu eins manns, ekki niðurstöðu blaðsins. Það er kostur.

Veikleikinn felst í sögulegu fullyrðingunum. Að sviðakjamminn eigi uppruna í Norður-Afríku og að blóðmör sé breskur réttur eru staðhæfingar um staðreyndir, ekki skoðanir. Fréttin ber þær áfram óhaggaðar, án þess að leita til sagnfræðings eða þjóðfræðings. Sama gildir um hlut erlendra sjómanna og gyðinga í íslensku samfélagi; þar hefði eitt símtal gefið lesandanum eitthvað umfram greinina sjálfa.

Endursögnin er að öðru leyti sanngjörn og tekur með fyrirvarann í lok greinarinnar, sem hefði verið auðvelt að sleppa. Eftir stendur þó að skoðanagrein er klædd í fréttabúning án þess að neinu sé bætt við, og miðillinn kynnir þannig eigið aðsent efni sem frétt.