Mjög mikil­væg full­yrðing

Greinin er birt sem skoðanagrein og ber að meta sem slíka. Haukur Þorgeirsson nýtir sér persónulega reynslu af kosningaprófi RÚV til að draga fram athyglisverða röksemd: lýðræðisleg kosningapróf ættu fremur að hjálpa fólki að finna fulltrúa sem deila gildum þess en að reyna að gera hvern kjósanda að sérfræðingi í hverju máli fyrir sig. Röksemdin er skýr og vel uppbyggð; höfundur lýsir vanmættinum gagnvart spurningum um Lífsgæðakjarna og Borgarlínu á sannfærandi hátt og snýr síðan að spjaldtölvumálinu sem dæmi um hvar kjósandinn hefur raunverulega reynslu. Kaldhæðnin um „mína menn í spjaldtölvumálum" er áhrifarík og sýnir vel hversu takmarkað prófið er þegar eina fullyrðingin sem höfundur getur svarað verður grundvöllur flokksvals. Gagnrýnin á RÚV fyrir að forðast gildismál, eins og fánadeiluna, er rökstudd en hefði orðið sannfærandi ef höfundur hefði vísað í fleiri tiltekin dæmi eða útskýrt nánar hvaða spurningar hann saknaði. Einnig má benda á að ákúrur hans um „föðurlega umhyggju" höfunda prófsins eru ósannaðar ályktanir um ásetning annarra, þótt slíkt sé leyfilegt í skoðanagrein. Sem pistill er þetta vel heppnuð skrif: skýrt þema, góð uppbygging og persónulegur tónn sem styður röksemdina frekar en að grafa undan henni.