Innræting leikskólakennara er samfélaginu til skammar

Greinin er birt sem ritstjórnarefni, en jafnvel í ljósi þess ramma er rökstuðningurinn mjög veikur. Kjarnafullyrðingin, að „innræting kennara blómstri" í íslenskum leikskólum, er hvergi studd tilvísun í tiltekin tilvik, rannsóknir, kvartanir eða önnur sannreynanleg gögn. Vísað er til norskra foreldra og stjórnmálamanna sem hafi hafnað slíkri innrætingu, en ekkert nafn, dagsetning eða heimild fylgir; þetta er ósannreynanlegt. Fullyrðingin um að börn „fagni BDSM" í leikskólum er í besta falli villandi og í versta falli ósönn, þar sem Pride-viðburðir fyrir leikskólabörn tengjast yfirleitt fjölbreytileika og umburðarlyndi, ekki kynlífsháttum fullorðinna. Engin tilraun er gerð til að afla andsvara frá leikskólastjórum, kennurum, Reykjavíkurborg eða fagfólki í menntamálum. Framsetningin er einsleit og nær afgangi: hugmyndir eru settar fram sem staðreyndir án nokkurs rökstuðnings, og tilfinningalegt orðalag eins og „hvílíkt ofbeldi á litum börnum" kemur í stað efnislegrar greiningar. Greinin blandar saman regnbogafána og trans-fána, jafnréttismenntun og kynlífsfræðslu, án þess að gera grein fyrir muninum. Jafnvel sem skoðanagrein vantar hér grundvallaráreiðanleika í röksemdafærslunni; höfundur byggir á forsendu sem aldrei er rökstudd og ekkert gagn styður. Þetta er meira í ætt við pólitískt áróðursefni en ritstjórnargrein.