Tilbúnir að slást í sundklefunum

Greinin er í raun eins manns frásögn: Friðfinnur Finnbjörnsson, baðvörður í Lágafellslaug, er eina nafngreinda heimildin og ber uppi alla efnislega umfjöllun. Til viðbótar er vísað í ónafngreinda gagnrýni á sýnileika starfsfólks og fyrri frétt um nærbuxnavanda, en hvorugt er tengt við staðfesta heimild. Þetta gerir greinina veikburða sem almenna frétt um sundlaugamenningu: enginn stjórnandi sundlauga, enginn fulltrúi Reykjavíkurborgar eða annarra sveitarfélaga og enginn sundlaugagestur fær að tjá sig. Framsetningin er sanngjörn gagnvart baðverðinum sjálfum; dæmisögurnar (mafíaásökunin, fasistanafnköllin) eru litríkar en standa alfarið á orðum eins manns án nokkurs mótvægis. Fréttaritun af þessu tagi hefði styrkst verulega ef blaðamaður hefði leitað til a.m.k. eins rekstraraðila eða stéttarfélags baðvarða til að staðfesta hvort reynsla Friðfinns sé almenn, eða hvort þetta sé sérstakt vandamál Lágafellslaugar. Einnig er fullyrðing um áhrif á vatnsgæði sett fram án nokkurrar tilvísunar í mælingar eða faglega heimild. Sem innlit í starfsumhverfi baðvarða er greinin áhugaverð, en sem fréttaflutningur er hún of þröng í heimildagrunn til að standast vel.