Vilja ekki flennistóran reykháf sem yrði helsta kennileiti Reykjaness

Greinin er birt sem ritstjórnarefni undir fréttaflokki, sem er vert að nefna: fyrirsögnin „Vilja ekki flennistóran reykháf" er lituð og gengur lengra en hlutlaus fréttafyrirsögn ætti. Efnislega byggir fréttin á skýrum opinberum heimildum: fundargerð umhverfis- og skipulagsráðs Reykjanesbæjar og greinargerð vinnslutillögunnar sjálfrar. Þetta eru aðgengileg opinber gögn og lesandinn getur staðreynt helstu fullyrðingar, svo sem hæð reykháfsins og samanburð við turn Hallgrímskirkju. Ráðið er nafngreint og samþykkt þess lýst sem einhuga, sem eykur trúverðugleika. Helsti veikleiki greinarinnar er einhliða framsetning. Blaðamaðurinn hefur ekki leitað til Suðurnesjabæjar eða þeirra sem standa að vinnslutillögunni til að fá svör við gagnrýninni. Sjónarmið skipulagsaðila koma eingöngu fram í óbeinum tilvísunum úr greinargerðinni, en enginn fær tækifæri til að svara athugasemdum ráðsins beint. Þá er lokasetning blaðamannsins um að „ekki sé að sjá" að sjónræn áhrif séu nefnd í greinargerðinni nokkuð fljótfærleg áskorun: hann viðurkennir sjálfur að hann hafi ekki lesið skjalið ítarlega. Slíkt dregur úr trausti. Jákvætt er þó að greint er frá röksemdum beggja hliða að einhverju marki, þar sem rök vinnslutillögunnar um tæknilegar framfarir og umhverfiskröfur fá allgott rými í textanum. Fyrirsögnin hefði átt að vera hlutlausari miðað við fréttaflokk.