Hvað breyttist þegar þjóðin sagði nei?
Skoðanagrein á Vísi þar sem höfundur gagnrýnir þá afstöðu utanríkisráðherra að „ekkert hafi breyst“ eftir þjóðaratkvæðagreiðslu um endurupptöku aðildarviðræðna við ESB. Röksemdafærslan byggir á tilvitnunum í þingsályktunina frá 2009, nefndarálit, bréf ráðherra til Brussel og orð ráðherra á Alþingi. Höfundur gengst við mótrökunum og heldur sig við skýrt afmarkaða spurningu um lýðræðislegt umboð.
Það sem lyftir greininni er hvernig hún ræðst á sterkustu útgáfu andstæðrar skoðunar, ekki skrípamynd af henni. Höfundur viðurkennir tvívegis að þjóðaratkvæðagreiðslan afturkallaði ekki umsóknina sjálfkrafa og að þingsályktunin frá 2009 var ekki felld úr gildi. Sú eftirgjöf styrkir röksemdina í stað þess að veikja hana, og greinarmunurinn á formlegu gildi og lifandi umboði er skýrt settur fram.
Heimildavinnan er óvenju áþreifanleg fyrir skoðanagrein: orðalag nefndarálits er birt í beinni tilvitnun, bréfið til Evrópusambandsins á frummálinu og orð utanríkis- og forsætisráðherra á Alþingi. Á móti kemur að hvorugt skjalið er staðsett nánar. Lesandinn fær ekki að vita hvaða nefnd, hvaða dagsetningu eða hvar bréfið var gert opinbert, og það hefði kostað eina línu.
Einn þráður vantar. Greinin spyr hvers vegna umsóknin standi áfram en reynir ekki að svara því fyrir hönd stjórnvalda, til dæmis að formleg afturköllun gæti sjálf krafist umboðs. Kjörsókn og niðurstöðutölur eru líka fjarri, þótt þungi röksemdarinnar hvíli á styrk þjóðarviljans.
