Danir lærðu sína lexíu en Íslendingar rífist enn
Vísir tekur viðtal við danska hagfræðinginn Lars Christensen um verðbólgu, kjarasamninga og ríkisfjármál, og styður fullyrðingar hans með sjálfstæðum tilvísunum í OECD, danska seðlabankann, hagstofu Danmerkur og finnska seðlabankann. Sjónarhornið er þó eingöngu hans; engin íslensk rödd úr verkalýðshreyfingunni kemur að málinu.
Það sem lyftir þessu viðtali upp fyrir venjulega viðtalsfrétt er sannreyningarvinnan. Blaðamaður lætur ekki duga að endursegja viðmælandann heldur styður staðhæfingar hans með nafngreindum heimildum: OECD 2025 um laun umfram framleiðni, danska seðlabankann um afnám sjálfvirkra verðbóta, hagstofu Danmerkur um hreina eign hins opinbera, finnska seðlabankann um Nokia. Samanburður á bótakerfunum og á VR-samningnum við danska fyrirkomulagið er unninn, ekki fenginn að láni.
Gagnsæið er líka í lagi: fram kemur að Christensen kom hingað á vegum Samtaka fyrirtækja í fjármálaþjónustu og að fundurinn hét „Hærri skattar, töpuð tækifæri?“. Lesandinn getur því staðsett sjónarhornið sjálfur.
Eftir stendur að enginn Íslendingur fær orðið. Christensen gagnrýnir kjarasamningagerð, miðstýringu og opinberar launahækkanir, allt umdeild mál hér, og hvorki ASÍ, SA né fjármálaráðuneytið eru spurð. Fyrirsögnin gerir mat hans að staðreynd um þjóðina. Ein símhringing í verkalýðsforystuna hefði breytt einræðu í umræðu.
