Daði og bindiskyldan

Greinin er birt sem ritstjórnardálkur („Huginn og Muninn") og ber að meta á forsendum skoðanarskrifa, ekki fréttaflutnings. Röksemdafærslan er einföld: fjármálaráðherra hafi gefið í skyn að Seðlabankinn geti vegið á móti skattahækkun með bindiskyldubreytingu, og slíkt sé vitleysa. Til marks um rökstuðning vísar dálkurinn í tvær sannreynanlegar heimildir: bloggfærslu Þórðar Snæs á Kratanum og viðtal Andreu Sigurðardóttur við Daða Má í Morgunblaðinu. Þetta er jákvætt og gefur lesandanum kost á að kanna málið sjálfur. Veikleikinn felst hins vegar í því hve grunnt er grafið í efnislega gagnrýnina. Dálkurinn fullyrðir að svar ráðherrans sé „svona röksemdafærsla" sem skuldabréfamarkaðurinn trúi ekki, en útskýrir ekki nánar hvers vegna bindiskyldubreyting gæti ekki raunverulega vegið upp á móti, eða hvað felst í samspili bankaskatts og bindiskyldu. Lesandinn situr eftir með mat án efnislegrar undirbyggingar, sem er veikleiki jafnvel í pistli. Fullyrðingin um „hálfsannleik" ráðherrans er sterk orðanotkun sem hefði þurft skarpari sönnunarfærslu en það sem boðið er upp á. Á heildina litið er þetta hefðbundinn ritstjórnarpistill með skýrri afstöðu, en hann hefði orðið sannfærandi ef efnisrök hefðu fylgt skoðuninni betur.