Ríkisstjórnin ber ábyrgð á að spurningin sé skýr

Greinin er birt sem skoðanagrein og ber að meta sem slíka. Röksemdafærslan er skýr og vel uppbyggð: höfundur bendir á innra ósamræmi í afstöðu ríkisstjórnarinnar, þar sem annars vegar er lögð áhersla á þjóðaratkvæðagreiðslu en hins vegar áskilur forsætisráðherra sér rétt til að meta hvort samningur verði yfirleitt lagður fyrir þjóðina. Tilvísunin í Feneyjanefnd Evrópuráðsins styrkir röksemdalínuna og gefur henni alþjóðlegt viðmið, þótt ekki sé vitnað beint í tiltekin skjöl nefndarinnar. Veikleiki greinarinnar sem rökstuðnings felst í því að hún endurtekur sömu kjarnahugmyndina of oft; upphafssetningin og lokasetningin eru orðrétt þær sömu, og sama spurningin (hvað felst í umboðinu) er orðuð á nokkra vegu án þess að ný rök bætist við. Jafnframt er meginforsenda greinarinnar, að enginn beri ábyrgð á spurningunni, ekki rædd út frá þeirri staðreynd að Alþingi er nefnt sem mögulegur ábyrðaraðili af forsætisráðherra sjálfri; höfundur veitir þeirri mótbáru ekki beina umfjöllun. Sem skoðanagrein er þetta þó sæmilega vel rökstudd, með skýrum meginþráð og staðfestanlegum tilvísunum í opinberar yfirlýsingar.