Enginn treystir kerfinu: Stefna meiri­hlutans í Reykja­vík hefur brugðist

Greinin er birt sem skoðanagrein og höfundur er skýrt auðkenndur sem oddviti Miðflokksins, sem er til bóta. Sem slík ber að meta hana á forsendum rökstuðnings og hugræns heiðarleika fremur en jafnvægis heimilda. Rökfærslan er einföld og skýr: vaxtarmörk og þéttingarstefna hafi dregið úr framboði og hækkað húsnæðisverð. Hér er þó margt sem veikir hugrænan heiðarleika greinarinnar. Tölurnar sem settar eru fram, til dæmis að húsnæðiskostnaður hafi hækkað úr 19% í 30% af ráðstöfunartekjum eða að heildarmánaðarlaun Reykvíkinga nemi 80 milljörðum, eru ekki studdar tilvísun í staðfesta heimild. Höfundur segir þær hafa komið fram á pallborðsumræðum Leigjendasamtakanna, en sú tilvísun gerir lesandanum ekki auðvelt að sannreyna gögnin. Fullyrðingin um að húsnæðisliðurinn hafi verið stærsti drifkraftur verðbólgu í „9 af hverjum 10 mælingum" er sterk tölfræðileg staðhæfing sem stendur án nokkurrar heimildar. Á sama hátt er orsakasamhengið á milli vaxtarmarka og allra þeirra vandamála sem talin eru upp mjög einfaldað; höfundur tekur ekki á öðrum mögulegum skýringum eins og alþjóðlegri þróun vaxta, fólksfjölgun eða byggingarefniskostnaði. Þetta veikir rökstuðninginn verulega. Lokahluti greinarinnar er hreinn kosningaáróður þar sem Miðflokkurinn er kynntur sem lausnin, en engar nákvæmar tillögur eru útfærðar. Sem skoðanagrein er þetta ásættanlegt, en sem rökfærsla skorti á heimildavísan og viðurkenningu á flækjustigi málsins.