Hildur fer ófögrum orðum um Sönnu – Sé súkkulaðikleina sem ljúgi

Styrkur greinarinnar felst í því að blaðamaðurinn fer ekki bara með ummæli Hildar eins og þau falla heldur kannar þau, ber þau saman við stefnuskrá Vinstrisins og bendir á dæmi um óhagnaðardrifin félagslegan húsnæðismarkað sem virðist stangast á við fullyrðingar hennar. Þetta er frumkvæðisríkari nálgun en algengt er í íslenskri fréttaflutningi. Jafnframt er bent á tengsl hlaðvarpsstjórans við Sjálfstæðisflokkinn, sem gefur lesandanum samhengi um vettvanginn. Hins vegar er nokkuð margt sem hefði mátt gera betur. Sanna Magdalena fær ekki sjálf að tjá sig eða bregðast við ásökunum Hildar, sem er verulegur ágalli þegar ásakanir um lygar eru bornar fram. Greinin vísar í skoðanagrein Sönnu „fyrir fjórum árum" en nefnir ekki hvar hún birtist, sem gerir sannprófun erfiðari. Lokaumfjöllunin um orðið „súkkulaðikleina" og mögulega vísun í húðlit Sönnu er meðhöndluð af einhverri varfærni en blaðamaðurinn slær vandamálinu frá sér með orðunum „lesendur verða að meta sjálfir" þar sem skarpari greining hefði átt heima. Greinin er að mörgu leyti blanda af fréttagreining og leiðara; framsetningin er ekki hlutlaus og blaðamaðurinn tekur augljóslega afstöðu gegn ummælum Hildar. Það er ekki endilega slæmt ef greinin væri merkt sem greining eða álitsgrein, en hún er flokkuð sem frétt undir „ritstjórnarefni". Sú blanda af greiningartóni og fréttatóni gæti villst fyrir lesandanum.