Sí­menntun er nauð­syn – ekki lúxus

Sem skoðanagrein er þetta vel upp byggt; höfundur vísar í fjölda nafngreindra heimilda, þar á meðal ILO, OECD, Framkvæmdastjórn ESB, Vörðu og Hagstofu Íslands, og gefur upp tölulegar staðreyndir sem lesandi getur í grundvallaratriðum sannreynt. Tölurnar eru skýrar: 27% vinnandi fólks á Íslandi sæki sér símenntun samanborið við 37% í Evrópu, og 60% markmiðið frá ESB. Þetta er ágætt. Veikleikar eru þó nokkrir. Í fyrsta lagi er ekki vísað í neina tiltekna skýrslu eða útgáfu frá þessum stofnunum; lesandi fær t.d. „greiningar OECD" og „stefnu ILO til ársins 2030" en engin skýrsluheiti eða tengla sem auðvelda sannreyningu. Í öðru lagi er rökstuðningurinn nokkuð einhliða frá sjónarhóli launafólks og verkalýðshreyfingar; sjónarhorn atvinnurekenda eða gagnrýnisraddir sem kunna að benda á kostnað eða takmarkanir á hinu fyrirliggjandi kerfi er hvergi nefnt, þótt slíkt styrki röksemdafærslu í skoðanagrein. Kaflinn um „gerviverktöku" og brotakennd ráðningarsambönd tengist kjarnaefninu um símenntun frekar lauslega og virkar fremur sem pólitískt málefnaleg viðbót heldur en efnisleg röksemdarfærsla. Að lokum hefðu tilvísanir í íslenskar rannsóknir mátt vera nákvæmari; setningin „rannsóknir hér á landi sýna fram á sömu niðurstöður" er óskilgreind og erfið til sannreyninga. Heildarniðurstaðan er skoðanagrein sem er vel yfir meðallagi hvað gögn varðar, en gæti verið sterkari með skarpari tilvísunum og dýpri rökræðu.