Haft samband við þá bændur sem búa næst gilinu
Frétt Sýnar um öryggismál við Stuðlagil eftir banaslys byggir á einu viðtali við sveitarstjóra Múlaþings, sem er nafngreind og eðlilegur heimildarmaður. Spurningarnar eru ágengar en engin önnur rödd kemur að máli og staðreyndagrunnurinn um fyrri slysið og raunverulegar öryggisaðgerðir er nánast enginn. Efnið er eigin vinna fréttastofunnar en grunnt.
Sterkasti hluti fréttarinnar er að hún byggir á eigin viðtali, ekki endurunnu efni annarra miðla, og að heimildarmaðurinn er nafngreindur með skýrri ábyrgðarstöðu. Blaðamenn spyrja líka réttu spurninganna upphátt: er öryggismálum ábótavant og á að hefta aðgengi? Það er meira en að rekja bara viðbragð sveitarfélagsins.
Vandinn er að öllum spurningunum svarar sami aðilinn. Umfjöllunarefnið, hvort öryggi við gilið sé nægilegt, er umdeilt mál þar sem sveitarfélagið er sjálft á meðal þeirra sem gætu borið ábyrgð. Engin rödd kemur frá landeigendum, þótt fullyrt sé að þeim sé „mjög annt“ um öryggið, og hvorki lögregla, björgunarsveitir, Ferðamálastofa né Umhverfisstofnun eru spurðar. Þar með fær lesandinn eina sjálfsmatsútgáfu af því hvernig staðið hefur verið að málum.
Samhengið vantar líka. Fréttin nefnir að þetta sé annað banaslysið á tæpum tveimur árum en segir ekkert um fyrra slysið, hvaða ráðstafanir voru gerðar í kjölfar þess, hvort eftirfylgni átti sér stað eða hversu margir gestir koma að gilinu. Þetta eru upplýsingar sem hægt hefði verið að draga fram með lítilli viðbót og sem hefðu breytt fréttinni frá endursögn viðtals í raunverulega öryggisumfjöllun.
Niðurstaða: hæfileg og rétt unnin viðtalsfrétt sem stendur undir sér, en hún skilar lesandanum einhliða mynd af ágreiningsmáli. Það dregur hana niður í neðri hluta þess sem kalla má nothæft.
