Með óttann einan að vopni

Greinin er birt sem skoðun, sem miðillinn merkir skýrt. Höfundur er nafngreindur og kynntur sem stofnandi Viðreisnar; lesandinn veit því hvaðan hann kemur pólitískt. Sem rökstuðningsgrein stendur hún nokkuð vel: hún vísar í sannreynanlegar stoðir eins og regluna um hlutfallslegan stöðugleika í sjávarútvegsstefnu ESB, ráðherraráðsreglur um aukinn meirihluta og samanburð Mercer á lífeyriskerfum. Þetta eru atriði sem lesandinn getur kannað sjálfur. Veikleikinn liggur í hugmyndafræðilegri heiðarleika. Benedikt setur fram fullyrðingar andstæðinga í einfölduðu formi og svarar þeim svo á eigin forsendum, en viðurkennir ekki alvarlegustu raunverulegu gagnrýnina, til dæmis hvernig sameiginleg sjávarútvegsstefna ESB virkar í raun á mörkum hlutfallslegs stöðugleika, eða þá pólitísku áhættu sem felst í að lítið ríki verði minnkað í viðræðustöðu eftir inngöngu. Mercer-vísunin er gagnleg en ónákvæm: enginn tilvísun í ár eða útgáfu skýrslunnar. Talan 3,6% um „vægi" Íslands í ráðherraráðinu er tilbúin reikningsaðferð sem höfundur útskýrir ekki nægilega vel, og hún á ekki alveg við um hið ólínulega pólitíska vald sem smáríki hafa eða hafa ekki innan stofnana ESB. Þá er lokaályktunin, að „Já" þýði einungis að opna samningaviðræður, rétt að forminu til en vantar viðurkenningu á því hve sterk pólitísk binding felst í að hefja slíkt ferli. Á heildina litið er þetta ágætt skoðanapistill með skýrt afstaðnum höfundi og sannreynanlegum meginstaðhæfingum, þótt gagnrýnin á mótherjana sé stundum of einfölduð.