Ís­land sjaldnast upp­fyllt upp­töku­skil­yrði fyrir evru

Aðalveikleiki greinarinnar er einsleit heimildanotkun: öll efnisleg fullyrðing er sótt í eina skýrslu frá hugveitu sem hefur skýra hagsmuni af jákvæðri umræðu um Evrópusambandsaðild. Félag atvinnurekenda og Íslensk-evrópska verslunarráðið, sem létu taka skýrsluna saman, eru ekki hlutlausir aðilar í þessu máli, og Hallgrímur Oddsson stýrir Evrópustraumum, sem samkvæmt nafni og verklagi sinnir málflutningi um evrópsk tengsl. Þetta er allt tilgreint í greininni, sem er gott, en blaðamaðurinn leitar hvergi til óháðs hagfræðings, fulltrúa Seðlabanka Íslands, gagnrýnenda evruaðildar eða annarra sérfræðinga sem gætu sett niðurstöðurnar í samhengi eða mótmælt þeim. Þannig virkar fréttaflutningurinn fremur sem útdráttur úr skýrslunni en sjálfstæð greining. Framsetningin er líka athyglisverð: fyrirsögnin og inngangur ýta undir þá túlkun að Ísland standi illa gagnvart Maastricht-skilyrðunum, sem er raunin, en án þess að nefna að skilyrðin skipta engu máli nema Ísland ákveði að sækja um aðild, sem er fjarlæg pólitísk framtíðarsýn. Fullyrðingin um að eignaverðshækkanir séu „óumflýjanlegar" er tekin beint úr skýrslunni og sett sem undirfyrirsögn án nokkurs fyrirvara eða gagnrýninnar umfjöllunar; þetta eru forsendur sem margir hagfræðingar myndu draga í efa. Tölulegar staðhæfingar, til dæmis um vaxtamun á milli Íslands og evrusvæðisins, eru sannreynanlegar í opinberum gögnum en lesandinn fær þær einungis í gegnum skýrsluhöfundinn. Greinin er vel skrifuð og skipulögð en skorir ekki hærra en meðal vegna þess hversu einhliða heimildavalið er.