Sviðin rafbyssupíla enn í kirkju­garðinum

Greinin er vel unnin fréttavinna að mörgu leyti: hún byggir á nafngreindum sjónarvotti (Ísak Berglindarson), tilkynningu yfirlögregluþjóns á Suðurnesjum og nafngreindri sérfræðingur frá Mennta- og starfsþróunarsetri lögreglunnar (Birna Blöndal Sveinsdóttir). Fréttastofa fór sjálf á vettvang og staðfesti efnislegar vísbendingar, svo sem sviðna jörð og pílu í kirkjugarðinum. Þetta er þrjár aðskildar heimildir ásamt eigin vettvangsathugun, sem er gott. Það sem vantar er þó ekki smáatriði. Fyrst ber að nefna að eitt alvarlegasta atriðið í fréttinni, að lögreglan hafi látið borgara eyða myndbandi, fær afar litla efnislega skoðun. Yfirlögregluþjónn segir eyðinguna hafa verið í þágu hagsmuna mannsins sem beitt var vopninu, en blaðamaður spyr ekki frekar um lagagrundvöll þeirrar kröfu eða hvort lögregla hafi heimild til slíks. Þarna hefði mátt leita til lögfræðings eða umboðsmanns Alþingis um rétt borgarans til að taka myndir af opinberum aðgerðum lögreglu. Annað: framsetningin í fyrirsögn og texta leggur áherslu á sviðnu píluna á vettvangi, sem er sjónrænt áhrifaríkt en drepur athyglina frá meginspurningunni, það er hvort beitingin hafi verið réttlætanleg. Birna Blöndal Sveinsdóttir tjáir sig eingöngu almennt um rafvarnarvopn og meðalhóf en tekur ekki afstöðu til þess tiltekins atviks; fréttamaður ýtir ekki frekar á. Svörin hennar standa þannig sem almenn vörn lögreglunnar án þess að efnisleg gagnrýni sé dregin til. Greinin er engu að síður traust fréttvinna með þremur ólíkum röddum og eigin vettvangsskoðun, en gæði hennar dragast til baka af skorti á eftirfylgni um lagalegan rétt sjónarvottsins og um rannsókn á sjálfri aðgerðinni.