Hvað ég fór smám saman að skilja um Sjálf­stæðis­flokkinn

Greinin er birt sem skoðanagrein og ber að meta á þeim forsendum. Sem slík er hún vönduð í framsetningu og vel skrifuð; höfundur leggur sig fram um að vera hófsamur og viðurkennir margsinnis rétt annarra til ólíkra skoðana. Röksemdafærslan er þó frekar grunn: kjarni hennar er sá að Sjálfstæðisflokkurinn hafi djúpar menningarlegar rætur og orðið „sjálfstæði" höfði til sjálfsmyndar Íslendinga. Þetta er ágæt tilgáta, en höfundur styður hana ekki neinu öðru en eigin tilfinningum og inntaki. Ekkert vísindalegt eða sögufarslegt efni er nefnt, engar kannanir, engin dæmi úr kosningaúrslitum eða hugmyndasögu flokksins til að festa rök sín við eitthvað sannreynanlegt. Greinin verður þar af leiðandi endurtekin: sama hugmyndin birtist aftur og aftur í örlítið breyttu orðalagi án þess að dýpka sig. Sem skoðanastykki er ekkert ósanngjarnt hér, en hugræn dýpt skortir til að gera þetta efnislega sannfærandi. Heildarmetin gætu verið skörpari ef höfundur hefði tekið eitt áþreifanlegt dæmi, til dæmis úr kosningabaráttu eða umræðu, og beitt því til að sýna fram á tilgátu sína í stað þess að halda henni áfram í almennum orðum.