„Siða­reglurnar bara enn eitt leik­ritið af hálfu þessarar ríkis­stjórnar“

Greinin er birt sem frétt en fyrirsögnin er bein tilvitnun úr ræðu stjórnarandstöðuþingmanns, sem strax setur tóninn. Blaðamaðurinn gefur Hildi Sverrisdóttur langmest rými; ræða hennar er endursögð í smáatriðum og orð hennar njóta margra beinna tilvitnana. Svör Kristrúnar Frostadóttur eru að vísu höfð með, en þeim er svarað ofan í kaupið af Hildi hverju sinni án þess að þau fái að standa óhögguð. Daði Már Kristófersson, sá sem raunverulega er sakaður um brot á siðareglum, fær enga beina rödd í greininni; orð hans eru aðeins endursögð frá viðtali á Bylgjunni. Þetta er verulegur ágalli þegar kjarni fréttarinnar er ásökun um brot á siðareglum, því sakborningurinn sjálfur kemst ekki að. Hvað varðar heimildir er undirliggjandi skýrsla um krónuna vel auðkennd sem verk erlends sérfræðingahóps á vegum fjármálaráðuneytisins, og siðareglurnar eru tilgreindar með tilvísun í tiltekna lagagrein. Þetta eru staðfestar og sannreynanlegar heimildir. Hins vegar vantar sjálfstæða greiningu frá blaðamanninum sjálfum eða utanaðkomandi sérfræðingi á lykilspurningunni: er raunverulegur munur á orðum Daða Más og niðurstöðum skýrslunnar? Greinin endurspeglar röksemdafærslu stjórnarandstöðunnar um „upplýsingaóreiðu" án þess að blaðamaðurinn leggi mat á hvort sú lýsing standist. Morgunblaðið er nefnt sem aukaaðili sem „hefur hamast í málinu" en án nánari útskýringar eða tilvísunar, sem gefur lesandanum litla möguleika á að meta samhengið. Á heildina litið er þetta frétt sem skráir þingfundi á ásættanlegan hátt, en hallar of mikið að einum aðila og vantar rödd þess sem er sakaður.