Fyrir og eftir Kópavogsmódelið

Greinin er birt sem skoðanagrein og ber að meta á þeim forsendum. Sem persónulegt vitnisburðarefni er hún skýr og aðgengileg; höfundur lýsir eigin reynslu af leikskólaþjónustunni í Kópavogi með áþreifanlegum dæmum, svo sem lokun leikskóla án tilkynningar og stöðugum beiðnum um að sækja börn fyrr. Þetta gefur lesandanum lifandi mynd af stöðunni. Hins vegar þarf að benda á nokkur atriði. Fullyrðingin um að Kópavogsmódelið hafi „dregið úr sóun í kerfinu, stytt dvalartíma barna, sem var með þeim lengsta í Evrópu, og stórbætt mönnunina" gengur langt út fyrir persónulega reynslu og yfir í almenn stefnumótunartilvik sem krefjast gagna. Ekkert er vísað í tölfræði, skýrslur eða heimild fyrir samanburðinum við Evrópu. Jafnframt er greinin birt rétt á undan sveitarstjórnarkosningum og les nánast eins og meðmæli með sitjandi meirihluta, án þess að höfundur upplýsi um möguleg tengsl við stjórnmálaflokka eða bæjaryfirvöld. Yfirlýsingin „ég get ekki betur séð en allir sem starfa á leikskólanum séu ánægðir" er alhæfing sem höfundur hefur enga heimild til að setja fram sem nánast staðhæfingu. Fyrir skoðanagrein er þetta nokkuð einhliða stuðningsyfirlýsing frekar en rökstudd greining, og óstudd pólitísk alhæfing veikir sannfæringarkraftinn.