Barnamálaráðherrar fari opinberlega með ósannindi

Greinin er birt undir merkjum frétta en er í eðli sínu hreint viðbót við skoðanagrein annars aðila, þ.e. aðsenda grein Ingibjargar Einarsdóttur á Vísi. Allt efnið byggir á einni rödd og enginn sjálfstæður fréttamaður virðist hafa lagt mat á fullyrðingar hennar eða aflað viðbragða frá þeim sem hún sakar um ósannindi. Ingibjörg segir til dæmis að hún hafi „sannanir" fyrir neyslu á Stuðlum, en lesandinn sér engar þeirra og fréttamaður kannar þær ekki. Hún vísar í skýrslu Gæða- og eftirlitsstofnunar velferðarmála og skýrslu BOFS, sem eru staðfestanlegar heimildir, en þær eru einungis túlkaðar í gegnum sjónarhorn hennar. Í ritstjórnarlegu tilliti er verulegur ágalli að hvorki Inga Sæland mennta- og barnamálaráðherra né Guðmundur Ingi Kristinsson fá tækifæri til andsvara í greininni, þrátt fyrir að fyrirsögnin segi beint að þau fari „opinberlega með ósannindi". Þetta er einföld krafa um sanngirni: þegar alvarlegar ásakanir eru bornar fram þurfa þeir sem sæta þeim að fá að tjá sig. Fyrirsögnin tekur fullyrðingu Ingibjargar sem staðreynd, sem ýkir vandann enn frekar. Fréttavefurinn hefði auðveldlega getað leitað eftir viðbrögðum ráðuneytisins, til dæmis varðandi biðlistatölur, og borið saman við fullyrðingar Ingibjargar. Eins og greinin stendur er hún einhliða og gefur lesandanum enga leið til að meta hvort ásakanirnar standast.