Fái kannski klapp á bakið í næsta kokteilaboði
Sigmundur Davíð Gunnlaugsson, formaður Miðflokksins, gagnrýnir ræðu Þorgerðar Katrínar Gunnarsdóttur utanríkisráðherra á allsherjarþingi Sameinuðu þjóðanna. Hann telur ræðuna hvorki taktíska né úthugsaða og segir hana geta styggt bandamenn Íslands. Greinin rekur einnig efni ræðunnar og alþjóðlega umfjöllun um hana.
Fullyrðingar Sigmundar um að gagnrýni Evrópuríkja á Ísrael hafi lengt stríðið og að „engin nágrannaþjóð“ taki við flóttafólki frá Gasa standa óhaggaðar í fréttinni. Hvorug fullyrðingin er borin undir aðra og engu samhengi er bætt við, þótt báðar séu umdeildar og varði grundvallaratriði málsins. Blaðamaðurinn ber hér boðskapinn fremur en að spyrja út í hann.
Fréttin gerir þó sumt vel. Ræða ráðherrans er rakin af sanngirni, með beinni tilvitnun, og erlendir miðlar sem fjölluðu um hana eru nafngreindir. Lesandinn fær því skýra mynd af því sem gagnrýnt er.
Gallinn felst í raddflórunni. Frétt um harða gagnrýni á utanríkisráðherra byggir á einum viðmælanda og hvorki ráðherranum né ráðuneytinu er gefið færi á að svara. Fyrirsögnin tekur síðan upp háðsglósu Sigmundar um „kokteilaboð“ án þess að gæsalappir eða nafn hans fylgi, og þar með verður skot stjórnmálamanns að ramma fréttarinnar. Viðbragðsviðtöl eru góð og gild, en tveggja lína svar frá ráðuneytinu hefði breytt myndinni verulega.
