„Ég á von á því að Guð­rún Haf­steins­dóttir taki á þessu“

Greinin er merkt sem frétt en hún reiðir sig nánast alfarið á einn heimildamann, Hauk Arnþórsson stjórnsýslufræðing, sem bæði útskýrir reglur og leggur verðmætadóma á hegðun þingmannanna. Sjónarhorn hans er ekki jafnað út með neinu svari frá Vilhjálmi Árnasyni, þrátt fyrir að á hann séu beint lagðar ásakanir um „virðingarleysi við kjósendur". Þetta er verulegur jafnvægisgalli; grundvallarregla fréttamennsku er að sá sem gagnrýndur er fái tækifæri til að svara. Áslaug sjálf fær visst rými til að útskýra launagreiðslur í sumarleyfi og segist ekki munu þiggja greiðslur utan reglna, en framsetningin er samt ójöfn vegna þess hve mikið rými Haukur fær til að setja pólitískan ramma. Þá kemur tilvísun í sögulegt fordæmi Davíðs Oddssonar og tvísetu Rósu og Bryndísar eingöngu úr munni Hauks, án þess að umfang eða aðstæður séu sannreyndar frekar. Upplýsingar um reglur biðlauna og launagreiðslur eru nothæfar og sannreynanlegar út frá opinberum reglum Alþingis, sem er styrkur greinarinnar. Fyrirsögnin er tilvitnun úr munni Hauks og leggur þar með gagnrýni á Sjálfstæðisflokkinn beint í fyrirsagnarlegu forgrunn, sem er framsetningarval sem blaðamaður og ritstjórn bera ábyrgð á. Á heildina litið er fréttavirði efnisins skýrt, en jafnvægisbrestinn má ekki horfa fram hjá.