Hver bað um þessa illsku við eigna­lausa?

Greinin er birt sem skoðun og höfundar eru gagnsæir um hagsmunastöðu sína sem formenn Leigjendasamtakanna. Röksemdafærslan byggist á nokkrum prófanlegum tölum: hlutfall félagslegs húsnæðis (4% á Íslandi, 2,47% árið 2017), samanburður við nágrannalönd (Svíþjóð 20%, Holland 30%), tekjumörk Félagsbústaða (11 milljónir á ári fyrir tvo) og lægstu taxtar VR (482.000 kr.). Þessar tölur styrkja greinina og eru í meginatriðum sannreynanlegar, þótt heimildir séu ekki tilgreindar nánar. Fullyrðingin um að húsnæðiskostnaður hafi hækkað „margfalt á við meginland Evrópu" og „tvöfalt meira en laun" stendur hins vegar án tilvísunar í gögn, sem veikir rökstuðninginn. Sama á við um töluna 12.000 börn í fátækt og fullyrðinguna um að foreldrar þeirra verji „allt að 80%" tekna í leigu. Mestu veikleikarnir snúa að rökfræðilegri heiðarleika. Dæmið um „ungu móðurina" er tilbúið og sniðið til að vekja tilfinningaleg viðbrögð, en framsetningin gefur til kynna að Sjálfstæðisflokkurinn vilji „henda" fólki á götu, þegar upphaflega ummælin Bjarna Guðjónssonar virðast hafa verið spurning um tekjumörk. Lesandinn fær aldrei nákvæm tilvitnun í orð Bjarna, heldur aðeins höfundanna túlkun á þeim. Fullyrðingin um að verðbólga af völdum húsnæðismarkaðar sé „staðreynd þrátt fyrir vangaveltur seðlabankastjóra um annað" er dæmi um að höfundar afgreiða gagnrök sem fáfræði í stað þess að takast á við þau. Sem skoðanagrein er þetta skýr pólitísk málflutningur með ákveðnum tölum til stuðnings, en ónákvæm meðhöndlun heimilda og einhliða framsetning á afstöðu andstæðinga draga úr sannfæringarkrafti.