Segja RÚV skerða aðgengi heyrnarlausra

Greinin stendur vel að þessu grundvallaratriði fréttamennsku: báðir aðilar deilunnar fá rými til að setja fram sín sjónarmið. RÚV fær að útskýra fyrirkomulagið í gegnum skriflegt svar dagskrárstjóra, og Félag heyrnarlausra kemur fram bæði í formlegu bréfi og með beinu svari formanns. Tilvísun í lög um stöðu íslensks táknmáls og lög um RÚV styrkir fréttina verulega og gefur lesandanum forsendur til að meta sjálfur hvort lagalegar skyldur séu brotnar. Heimildirnar eru nafngreindar og staða þeirra ljós. Einn veikleiki er að greinin nefnir lagalegar skyldur RÚV án þess að blaðamaðurinn leiti til óháðs sérfræðings, til dæmis lögfræðings eða fulltrúa Fjölmiðlanefndar, til að meta hvort fyrirkomulagið standist raunverulega lög. Staðhæfing félagsins um lagabrot stendur því án mótvægis frá hlutlausum aðila. Þá hefði mátt spyrja RÚV beint hvort stofnunin telji sig uppfylla lagalegar kröfur, en svar dagskrárstjórans sniðgengur þann punkt að mestu. Þrátt fyrir þessa ágalla er greinin vel uppbyggð og gagnsæ um uppruna upplýsinga.