Milli vonar og van­rækslu: Hin raun­veru­lega val­kreppa í Reykja­vík

Greinin er birt sem skoðun, og skal metin á forsendum rökstuðnings og hugræns heiðarleika. Höfundur setur fram skýran ramma: báðar „öfgarnar" í borgarpólitík séu gallaðar og miðjulausnir hætti á stöðnun. Þessi uppbygging er vel ígrunduð sem ritgerð og gefur lesandanum skipulega heildarmynd. Styrkur greinarinnar er skýrleiki í framsetningu vandans, sérstaklega um myglu í skólum, snjómokstursvanda og samgönguöngþveiti; þetta eru áþreifanleg dæmi sem koma máli höfundar til móts við lesandann. Það sem vantar er efnislegur rökstuðningur. Höfundur fullyrðir til dæmis að borgin hafi „losað sig við eigin tæki" og treyst á einkaverktaka sem áttu ekki varaflota, en vísar hvergi í ákvörðun borgarstjórnar, útboðsskjöl eða fjárhagsáætlun sem styður þessa túlkun. Fullyrðingin um að „gögn sýni" að aukin afkastageta vega leiði til aukinna umferðarvandamála stendur án tilvísunar í neina rannsókn eða skýrslu. Þegar skoðanagrein notar orðið „gögn" til að styrkja rök sín en nefnir þau aldrei, veikist trúverðugleiki rökstuðningsins verulega. Sama gildir um mygluumfjöllunina: höfundur kallar hana „stefnu" en gefur enga vísbendingu um hve mörg skólabyggingar eru á áhrifaskrá eða hvað viðhaldsáætlanir borgarinnar segja. Hugrænn heiðarleiki er ásættanlegur að því leyti að höfundur gagnrýnir bæði hægri og vinstri nálganir og viðurkennir takmarkanir beggja. Hins vegar er framsetningin ekki eins jafnvæg og hún virðist; gagnrýni á nýfrjálshyggju er mun ítarlegri og tilfinningaríkari en gagnrýni á félagslegar lausnir, sem fær aðeins stutta og vægari umfjöllun. Lokaorðin varpa einnig tiltölulega einhliða ljósi á „nýfrjálshyggju-trúarbrögð" sem meginógn, sem dregur úr þeim yfirbragði hlutleysis sem greinin gefur sér í upphafi.