Tugmilljóna tjón fyrir Samhjálp og þrýstingur á að finna húsnæði til frambúðar

Greinin er nánast eingöngu rödd Guðrúnar Ágústu; hún fær að lýsa tjóni, tilfinningalegum áhrifum og gagnrýna andstöðu nágranna án þess að nokkur annar aðili komi að máli. Úrskurðarnefnd umhverfis- og auðlindamála er nefnd en engin efnisleg greinargerð er gefin á forsendum úrskurðarins, sem eru opinber gögn og aðgengileg til skoðunar. Nágrannar sem kærðu eru eingöngu tilvitnaðir í gegnum orð framkvæmdastjórans og fá enga beina rödd. Þetta skiptir máli vegna þess að fjárhagsleg fullyrðing um „tugi milljóna" í tjóni er ósundurliðuð og kemur beint frá hagsmunaaðila; enginn óháður aðili staðfestir hana. Reykjavíkurborg er einnig nefnd í samhengi við styrkveitingar og boðaðan fund með borgarstjóra, en enginn fulltrúi borgarinnar er spurður. Framsetningin hallast verulega að sjónarhorni Samhjálpar; fyrirsögnin sjálf tekur afstöðu með samtökunum með orðunum „þrýstingur á að finna húsnæði til frambúðar" frekar en að gefa hlutlaust yfirlit yfir úrskurðinn. Á heildina litið er þetta ein heimild, einn sjónarhóll, og lesandinn fær ekki forsendur til að meta hvort úrskurðurinn hafi verið réttmætur eða ekki.